حرم دل

 خدایا،کمکم کن که اگر چیزی را شکستم دل نباشد...

 یه خط یادگاری رو دیوار نوشتم

 دل رو اونجا گذاشتم بریدم گذشتم

 دو قطره اشک رو شیشه حیرون

 یکی مال من یکی مال بارون

 رازی درون سينه من می سوخت            می خواستم که با تو سخن گويد

 اما صدايم از گره کوته بود                    درسايه ، بوته ، هيچ نمی رويد!

 ديدم آنجا نگاه خسته من پر زد                 آشفته گرد پيکر من چرخيد

 در چارچوب قاب طلايی رنگ                چشم مسيح بر غم من خنديد

 دیگه من اشکی ندارم که بخوام آروم ببارم

                                     نه دیگه نایی نمونده که بخوام دو و م بیارم     

هر آنکه جانب اهل خــــدا نگه دارد          خدایش در همه حال از بلا نگه دارد

سر و تن و دل و جانم فدای آن یاری          که حق صحبت و مهر ووفا نگه دار

                  فاصله هایی که غرق ابهامند...

همسفر خسته ام از این همه راه       خسته از نای و نی و این همه اه

راه ، تکرار زمان است چرا           همسفر فاش بگو راز چرا

اری از ایینه ها نیست نشان             ان نشان های نهان نیست عیان

اندر این نبض ِ زمان ، گیج منم         مات و مبهوت ِ دل ِ ریش منم

همه زندگی انتظار است ٬ سخت ترین لحظه های زندگی را سپری

 می کنیم . یک عمر منتظریم . روزی که این قلب بایستد انتظار همه

تمام می شود و آرام می گیریم . ما در زنجیره بخت هم سرشت شده ایم

 و آسوده نشسته ایم و زمان ها را به هم می بافیم . نمی دانم در خط

 سر نوشت که ما شرقی ها اسم آن را قسمت گذاشتیم ٬ کجای خط

در پشت شيشه های اتاق تو          آنشب نگاه سرد سياهی داشت

دالان ديدگان تو در ظلمت            گويی به عمق روح تو راهی داشت

 پاییز را دوست دارم...

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش

بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش

فردا اگر از راه نمی آمد

من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابدترانه عشقم را

در آفتاب عشق تو می خواندم

برسنگ قبر من بنويسـيد خسته بود اهــل زمين نبود نـمازش شــكســته بود بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود تـنها از اين نظر كه سـراپا شـكســته بود بر سنگ قبر من بنويســـــــيد پاك بود چشمان او كه دائما از اشك شسـته بود بر سنگ قبر من بنويســيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه، دســــته بود بر سنگ قبر من بنويســــــيد كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود